Helmondse Badminton Bond

Zo geschiedde het dat vroeg middag ons selecte gezelschap zich verzamelde op de steiger van Zilvermeeuw rondreizen voor een rondje natuur snuiven in de Biesch Bosch. De rondvaartpraam was wat fors geproportioneerd waardoor de tocht zich beperkte tot de diepere wateren. Het immense binnenland, bestaande uit iele kreken, bleef voor ons dan ook een gesloten boek. Toch vingen enkelen van het gezelschap een glimp op van enkele zeer zeldzame diersoorten welke nergens anders ter wereld nog kunnen gedijen. Zag de BCS daar niet de rugvin van de Brachiosaurus? Hoorden we het verkeerd of was dat niet het gekwinkeleer van een Roodborstdodo? Het waren slechts vluchtige momenten maar eens temeer het bewijs dat je, in ons landje, je nog kunt wentelen in een overdaad aan natuurlijke geneugten. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat de fluviatiele homo sapiens het gemakkelijkst te spotten was. Sommigen meenden een zilvermeeuwtje te zien maar dit werd afgedaan als zinloze observatiejournalistiek. Per slot zijn de beestjes zo klein dat er maar weinig eetbaar vlees op het geraamte zit. Zij behoren dan ook tot de minder interessante diersoorten in het prachtige natuurpark. Maar aan alle mooie zaken des levens komt een eind. Toch kregen we tot slot nog een fenomenaal uitzicht op een zeldzame mooie elektrische centrale. Schoorstenen tot wel 175 meter hoogte vulden ons zichtveld. Heel jammer dat aan de voet van deze centrale een natuurgebied ligt. Dit was toch wel een smet op dit prachtig stukje bouwkunst. Maar het is nu eenmaal zo dat in ons land de habitat van een Brachiosaurus zwaarder weegt dan die van Essent. Hierover een discussie beginnen is even zinvol als het tellen van de haren op een Mexicaanse naakthond.

Onze reuzensloep dobberde naar zijn aanlegsteiger en luidde daarmee de volgende happening van ons uitstapje in. Ontsnappen aan het parkeerterrein in Drimmelen was de volgende attractie. Geopende slagbomen bij betreden van het terrein waren ingeruild voor gesloten slagbomen bij het verlaten van het terrein. Niemand had dan ook een ticket getrokken. Jammer genoeg was dit kleinood wel noodzakelijk om de automaat van de slagboom te activeren. Edoch, de schraapzieke nazaat van het Drimmelsche parkeerbeheer haalde de hand over zijn inhalige hart en gaf mee dat een luttele druk op de knop zou voldoen om te ontsnappen aan zijn geestesbezwarende parkeervoorziening. Had nu iedereen maar geluisterd! Maar een oud gezegde luidt niet voor niets “dove oren maken blind”. Een enkeling beroerde teergevoelig de ontsnappingsknop en reed de vrijheid tegemoet. Het grootste deel echter trachtte het apparaat te activeren langs de normale weg. Raad en daad van enkele oudjes maakte de verwarring alleen maar groter. Iedereen begon aan te dringen. Het ongeduld steeg ten top in de heetgebakerde mobielen welke op hun beurt moesten wachten. Met gevaar voor eigen leven en voertuig stortte menigeen zich in het kielzog van zijn voorganger als de vermaledijde slagboom een wijle openstond. Dat dit bepaald geen reclame is voor de Drimmelsche schare parkeerwachters laat zich raden. Met de nodige vertraging konden we uiteindelijk toch gezamenlijk vertrekken naar de wijnproeverij.

 

Onze wijnboer stond reeds trappelend van ongeduld klaar. Er restte hem slechts 2 uurtjes om al zijn kennis over het maken van een goddelijke wijn ons in het aangelaat te werpen. Voortvarend ging hij dan ook van start met het tonen van zijn trotse bezit, een veldje wijnranken waarop liefst zeven soorten druiven te vinden waren. Ons was dit nog niet opgevallen maar je kon de verschillen tussen de planten op kilometers afstand reeds zien. Aan het ene rijtje ranken ontbortelden ronde donkergroene bladeren met bobbeltjes terwijl tegelijkertijd aan het volgende rijtje lichtgroene bladeren ontsproten zonder bobbeltjes. Hij die zelfs dit niet zag mochten we rekenen tot de paria’s op het gebied van wijnbouw en konden zich maar beter beperken tot het drinken van mierzoete Genet van de supermarkt. Om niet nog verder in achting van onze wijngoeroe te dalen hielden we wijselijk onze mond. De wereld wordt per slot bevolkt door wijnkenners of hij die het niet waard is op deze aarde rond te lopen. Voort briesend in zijn uitleg nodigde hij ons aan de wijndis zodat we kennis konden maken met de enige wijn op Gods aardbodem welke het drinken waard was. Zelfs de wijnen uit het Franse land, wat per slot het land van herkomst genoemd mag worden, werden afgedaan als ondrinkbare afgietsels welke zijn smaakpapillen onwaardig waren. Doorkakelend over zijn eigen fenomenale wijnprestaties werd het eerste bodempje door de vrouw des huizes in de glazen geschonken. Alvorens wij de kans kregen ervan te nippen werden de aanwezige vrouwen erop gewezen dat zijn altijd van zoet houden. Een enkele dame probeerde nog wel een weerwoord te geven om daarmee hun geslacht te vrijwaren van een dergelijke aantijging maar de argumenten werden direct met één veeg en een enorme woordenvloed van tafel geveegd. Ze mochten nog wel proeven maar bij voorbaat stond al vast wat de uitkomst zou zijn. Neen op gebied van drank moesten vrouwen zich maar beperken tot mierzoete likeurtjes en andere suikerwaters.

“Denk aan de sfeer” probeerde de vrouw des huizes op de achtergrond in het midden te brengen om daarmee de aandacht van de smaak van vrouwen en een onwaardige discussie hierover af te leiden. De wijnboer stoof echter met orkaankracht door zijn wetenswaar-digheden heen en slingerde ons bruut in het gezicht dat zijn kostelijke wijnen niet zomaar te koop waren in een banale slijterij. Neen, zijn godendrank stond niet in de rekken te midden van jenevers en stapels bierkratten. Dat soort slijterijen zijn slechts geschikt voor de verkoop van Ulgarijnsche foezels, versneden druivenpap en pogingen tot wijn uit de nieuwe wereld. Vooral voor deze laatste had onze wijnboer geen goed woord over. Het was een regelrechte schande dat dergelijke brouwsels nog wijn genoemd mochten worden. Onderwijl had het timide vrouwtje des huizes nog een glaasje ingeschonken om te proeven. Nogmaals probeerde zij voorzichtig “de sfeer” van hun druivennering in het midden te brengen. Helaas ook deze poging om de woordenstroom in te dammen liep op niets uit. Ons bekroop het gevoel dat zelfs de zeven kloven dam in China nog niet groot genoeg was om onze orakelende wijnboer in te dammen. Het vrouwtje serveerde uiteindelijk maar zwijgend wat kaasjes uit en berustte in haar lot. Met luid schallend stemgeluid werden we gewag gemaakt van het feit dat in zijn wijnen geen enkele ongerechtigheid kon zitten. Dit in tegenstelling tot alle andere wijnboeren op Gods aardbodem waar hele vuilnisbelten werden uitgeknepen in de wijntonnen ter meerdere eer en glorie van hun miserabel smakende sapjes. Nog voordat we de kans kregen in het midden te brengen dat er best lekkere wijnen uit de nieuwe wereld kwamen donderpreekte de wijnboer verder over wijnen bij het eten. Elke andere dan zijn kostbare vloeistoffen zou de maaltijd compleet verzieken. Je kan maar beter geen eten bij de wijn bestellen leek de moraal van zijn stormachtige betoog te zijn. Persoonlijk lijkt het me vreemd te dineren in een restaurant overladen met michelinsterren en dan bij de bestelling de ober mee te geven dat hij het eten wel kon laten voor wat het was en alleen de wijn uit te serveren. Maar dit waren slechts gedachten die aleer ze konden worden uitgesproken al teloor gingen in het woeste betoog van onze wijnboer. Wisten wij wel dat eenmaal in de fles de wijn een continu veranderingsproces onderging? N … Verder dan deze eerste letter van ons antwoord konden we niet komen. De beide andere verdwenen in een angstaanjagende preek over verkeerde kurken, rotte druiven in de oogst van alle andere wijnboeren en flessen welke dientengevolge uren in de wind muf stonken. Muf, muf, muf …..

Eindelijk greep de reisleiding van DIWI in en redde ons uit de praatzieke klauwen van de wijnboer.  

 

Volkomen platgeslagen door de orkaan Catrina op gebied van wijnkennis verlieten we met blaren op onze trommelvliezen het wijngebeuren in Made. Het duurde nog minstens een half uur voordat de eersten van het gezelschap aarzelend weer een gesprek op gang durfden te brengen.

Geen der aanwezigen zal het wijngebeuren snel vergeten was de algemeen geldende opvatting in het gezelschap. Wat een zeldzame mallo …. Oh, even censuur, deze zinsnede mag ik niet afmaken.

 

DIWI trakteerde ons ter afsluiting van de dag op een drankje om bij te komen en ons voor te bereiden op het diner. Een diner dat er wezen mocht. Al viel het op dat er slechts weinigen een karafje wijn bij de dis hadden besteld. Voor deze dag hadden de meesten wel genoeg wijn gezien en voornamelijk gehoord. Behoorlijk afgevuld van de goede maaltijd togen we daarna huiswaarts en konden we terugkijken op een gedenkwaardig uitstapje.